Berardi jissuġġerixxi li nużaw “il-poeżija, ir-ritmu, il-vibrazzjoni kosmika bħala terapija għall-qtugħ ta’ nifs fiżiku u psikoloġiku; poeżija bħala ambigwità, eċċess, twassal għal rivelazzjoni, żvelar, ta’ dak li hu possibbli.” Jien għandi xi mistoqsijiet dwar din is-silta. Kif eżatt niddefinixxu ritmu, mużika u poeżija llum il-ġurnata? Kultant niddubita tlifniex l-abbiltà li noħolqu ritmi, poeżija jew mużika li mhumiex imtebbgħin mill-produttività u l-konsumeriżmu tal-kapitaliżmu u n-neoliberaliżmu. Naħseb ħafna minna tlifna l-abbiltà li naħsbu b’mod ħieles minn dawn il-ħakkiema. Kulma nagħmlu għandu xi skop aħħari. Jekk niktbu poeżija, irridu naqsmuha, nippubblikawha, inxandruha. Jekk noħolqu biċċa mużika, trid togħġob lill-udjenza, trid tobdi r-regoli mużikali, u jekk ma trendix il-flus, almenu nistgħu nirbħu xi kapital soċjali biha... Ma nafx. Forsi qed ninterpretah ħażin. Imma kważi lanqas naf x’ried ifisser Berardi b’“ritmu”. Jien li għandi skonnessjoni qawwija bejn ġismi u moħħi, inħoss moħħi jhewden il-ħin kollu bla ma jistrieħ, bla ma jien qatt nifhem kif jaħdem ġismi u x’qed jiġri ġo fih. Nibża’ li lħaqna punt fejn m’għadniex nistgħu niżvujtaw moħħna mill-jasar tal-produttività kapitalista li jtappnilna moħħna, sa ma nitilfu l-kapaċità li naħsbu u nħossu r-ritmi u l-poeżija hekk, għall-gost, għal xi tip ta’ sodisfazzjon primordjali. Spiss nibża’ li moħħna nbidel b’mod permanenti, u li minħabba din is-sħaba fuq moħħna, dan ma nagħrfuhx, u ma nkunu nistgħu qatt inreġġgħu lura l-arloġġ.